شور و شعور را باهم می خواهیم


فرارسیدن ماه محرم و صفر در فرهنگ تشیع گره خورده به حماسه تاریخی فرزندِ علی (ع) و فاطمه (س) است و برادر حسن بن علی (ع) در واقعه بزرگ و جریان ساز عاشورا را آفرید. حسین زیباترین و بی پالایش ترین و پیراسته ترین نامی است او را به امام  سوم خود می شناسیم.

آنچنان شوری این نواده نبی خدا در عالم اسلام به پا کرده که همه می پرسند :

این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست

و این شور است که عالمی را حول محور حق ِ خود ؛ می گرداند.


اما نکته ای را باید در نظر داشت که شور حسینی بدون شعور حسینی، بیهوده می نماید.


شور حسینی را در هیئتها و حسینیه ها به کرّات دیده ایم اما راه ِ کسب ِ شعور حسینی، تا کنون در همه این مراسم ها و تکایا و حسینیه ها محقق نـشده است.

گویا کسب شور با شعور ، تفاوتی آشکار دارد. شور همه فریاد است و گریه و فغان و فریاد و اشک و آه ؛ همه دوندگی و نیت خیر و تلاش در کار ِ جمعی ِ برپایی عزاداری هرچه بهتر ؛ اما .....

اما شعور راهی دیگر و مرامی دیگر برای کسب کردن و آموختن و ملکه ذهن ساختن دارد. شعور طولانی مدت تر کسب میشود و در آرامش و دقت و تیز بینی و بحث و مجادله ؛ برای همین باید آموخت و مطالعه کرد تا با شعور شد.


راه های کسب شعور گوناگون و متنوع هست و کسی برای کسب آن محدود نیست. از شاگردی فکری ِ استادی بزرگ گرفته تا حضور در مجامع ِ صالح گوناگون همه می توانند شور ِ حسینی را با شعور همراه کنند. اما ساده ترین راه ِ شوروشعور حسینی، که با دوام و عمیق و مفید باشد، مطالعه است. خواندن و تفکر و تعقل، برترین لبیک بر ندای هل ناصر من ینصرنی است.  التماس دعا







آرشیو موضوعی نوشته های وبلاگ :