.
امتیازهای قلم
«قلم» سه امتیاز دارد که در «بیان» آنها را نمیبینیم:
۱٫ باقی بودن:
سخن فرار میکند و نوشته باقی است. امیر مؤمنان علی (ع) در سخن
جالبی میفرماید: «دانش را با نوشتن در بند کنید» تا باقی بماند و از کفتان
نرود.
۲٫ دقیق بودن:
بیان و سخن معمولاً دقیق نیست. اگر قرار بود کتابی که هزار سال پیش
نوشته شده، زبانی به ما میرسید و در جایی نوشته نمیشد، هیچ گاه به طور
دقیق به ما نمیرسید و در واقع ما کتاب دیگری را پیش روی خود میدیدیم.
۳٫ عمیق بودن:
مطالب نوشته عمیق و فکرشده است؛ در حالی که به طور معمول سخنان، بدون
تأمل گفته میشود و کم محتواست. نویسندگان گاه یک ساعت فکر میکنند و یک خط
مینویسند، ولی در سخن نمیتوان آن دقت را رعایت کرد.
«بیان دو گونه است: بیان
زبان و بیان قلم. بیان زبان، با گذشت زمان کهنه میشود و از بین میرود،
ولی بیان قلم تا ابد باقی است» طبرسی.
رسالت قلم
امروزه و در دنیای کنونی، تنها راه مبارزه
با ستم و ستمگری و استکبار، حَربه نظامی نیست؛ بلکه به اعتقاد اندیشمندان، کار فرهنگی
همواره پاسخ مثبتتری در مقایسه با جنگ نظامی به دست میدهد. بر این اساس، باید به
قلم و قلم به دست گرفتن، با دید دیگری نگریست؛ شاعری نیز سروده است:
هان اهل قلم! قلم تفنگ است امروز برگیر سلاح خود، که جنگ است امروز
برخیز که بیبهانه، سنگر گیریم در خانه، به هر بهانه، ننگ است امروز
شعر قلم
غلغلی انداختی در شهر تهران ای قلم خوش حمایت میکنی از شرع قرآن ای قلم
گشت از برق تو ظاهر نور ایمان ای قلم مشکلات خلق گردد از تو آسان ای قلم
نیستی آزاد در ایران ویران ای قلم ای قلم تا می توانی در قلمدان صبر کن
یوسف آسا سالها در کنج زندان صبر کن همچو یعقوب حزین در بیت الاحزان صبر کن
کور شو بیرون نیا از شهر کنعان صبر کن نیستی آزاد در ایران ویران ای قلم
ای قلم پنداشتی هنگامه دانشوریست دوره علم آمده هر کس به عرفان مشتریست
تو نفهمیدی که اوضاع جهان خرتو خریست خر
همان است و عوض گردیده پالان ای قلم
نیستی آزاد در ایران ویران ای قلم "ایها الشاعر" تو هم از شعر گفتن
لال باش
شعر یعنی چه! برو حمال شو رمال باش چشم
بندی کن میان معرکه نقال باش
حقه بازی کن تو هم مانند رندان ای قلم نیستی آزاد در ایران ویران ای قلم
شاعر این شعر « سید اشرف الدین گیلانی » شاعر
مردمی ملقب به آقای « نسیم شمال » هستند
ثانیه و روز قلم
درخواست قلم و صاحب قلم : آزادی قلم و صاحب قلم
روز قلم که می شود همه ، همه ی داشته های خود را در جهت خواسته هایشان رو می کنند. هر طرفی و اندیشه ای و نحله یی برای کامیابی میکوشد و می سراید و می نویسد و این « قلم » هست که سلاح تیز و بـّران سربازان ِ نبرد اندیشه است و بار مسئولیت های مختلف و غریب را به دوش می کشد ؛ آنهم در همه ی اشکالش در طول تاریخ از ذغال و سنک و حکاکی تا پـر و چوب و دوات و خون کرفته تا مداد خودکار و خودنویس و این روزها هم موس و کیبورد و.... .
قلم می تواند زیبا و زشت، شب و روز ، فقیر و غنی ، پلید و پاک و ... را بیافریند ، مقایسه کرده و قضاوت نموده و رای خود را صادر کند ؛ و همه اینکه « قلم » ابزار ابراز ِ اندیشه است و نمی توان و نباید حتی ابزار پلیدان و ناسرشتان و بدخواهان را شکست ! چرا که این از حرمت قلم به دور است و قسم خدا به قلم حرمتی والا بدان نهاده که حتی نتوان و نباید قلم را از دست نامحرمانش ستاند و شکست و محرو ساخت. راهی بهتر و برتر برای آزادی قلم هست و آن سپردن قلم به اهل اندیشه و دانایی و حکمت که دانش و توان و هنر را دارد و فقط میدان فراخی برای خودنمایی و کارستان کردن؛ می خواهد.
میدان خواستن ؛ چیز زیادی نیست. «قلم دار نیک اندیش» نه حمایت مالی و مادی و معنوی می خواهد و نه آموختن سواد و راهی روشن نشان دادن و نه موضوع و وقت خاص نوشتن ؛ صاحبان اندیشه ی نیک همه یک چیز میخواهند ؛ آزادی قلم.
ثانیه روز قلم را ارج نهاده ، برای قلم آرزوی «سلامتی» و «بهروزی» داشته و توان ِ قلم را جاویدان خواسته و قلم را در حیطه ی پلیداندیشی قلمداران و نیک اندیشان قلم دار و حاملان فکری مغرض و دلسوز به جنگی تمار عیار با معیار ادب و قانون دعوت کرده و آرزومند است.
و از قلم هایی که بدست نیک اندیشان ِ آزاد از زر و زور و قدرت و سیاست و نان هستند عاجزانه تمنا و خواهش دارد به پا خیزید رستاخیز کرده و پشتکار داشته باشید تا راهی به روشنی بیابند که خوشبختانه مسیر طی شدنش، از شکست ِ قلم ِ بداندیشان و بددلان و زورمندان قلم دار نمیگذرد و در میدان گاه ِ خرد، گفتمان، یادداشت و مناظره و رویارویی اندیشه ها ، پیروزی حتمی و وعده داده شده از آن ِ اهل حق است و بس.
حداکثر و حداقل خواسته صاحبان قلم تنها همانطور که بیان شد ؛ آزادی قلم است و بس. در این میدانگاه اندیشه که صاحب قلم، «ترسی» ندارد و بیم «عواقبی» هم در ابراز اندیشه اش نمی بیند،صدای زیبای قرآن در سوره قلم ، گوش و جان آدمی را نوازش می کند :
ن، سوگند به قلم، و آنچه را با قلم مينويسند ؛ به بركت نعمت پروردگارت تو مجنون نيستي
و براي تو اجر و پاداشي عظيم و هميشگي است ؛ و تو اخلاق عظيم و برجستهاي داري
و به زودي تو ميبيني و آنها نيز ميبينند ؛ كه كداميك از شما دیوانه هستيد
پروردگار تو بهتر از هر كس ميداند چه كسي از راه او گمراه شده، و هدايت يافتگان را نيز بهتر ميشناسد
حال كه چنين است از تكذيب كنندگان اطاعت مكن
چنین درخواستی حق است و بجا آوردنش هم وظیفه ؛ حق صاحب قلم و وظیه میدان داران. در حکومتی دینی که ماحصل انقلابی خونین و نتیجه جانفشانی های عزیزان و اندیشه ورزی های بزرگان بوده است و شعارش « استقلال،آزادی، جمهوری اسلامی» و هدف و اهدافی بسیار والا داشته است ، نمی توان و نباید بدلیل اینکه نمی توانیم میدان داری کنیم و صاحبان اندیشه و قلم را تحت سیطره خاص سازمان و بخش خود نگه داریم، آنها را محدود و آزده و شاید هم نابود کنیم.
این حکومت با خون هایی بپا شده و با خون دلهایی نگه داشته شده ، اکنون نباید اسیر نامه و ابلاغیه ها و خواسته های عده ای قرار بگیرد و محدودیت های عجیب و هر روز جدید ، در این عرصه ابداع شود تا اندیشه ها تحت کنترلی رو به زوال قرار بگیرند. «عرصه ی فراخ اندیشه ورزی» یک بازی برد-برد برای حکومت دینی مان هست که باید با مدیران لایق و دانا و دلسوز ایجاد شده و اگر کورسویی هست به حد علا تقویت شده و اصلاحات لازم اعمال شده و همه ی بزرگان را به یک مسابقه و نبرد اندیشه برای تولید «نرم افزارهای علمی و دینی و فسلفی» بسیج کنیم. قانون بالاسری مان قانون اساسی که همه ملت ایران از سفر تا صد در برابر آن یکسان اند و طبق همین قانون آزادی های مشروع پیش بینی شده و عرصه ی نظری عظیمی که نوید بخش یک «مدل ایده آل» جهانی در نظر گرفته شده است. پس واقعا چرا با تفکر گروهی و بخشی و اقلیتی و سازمانی که مغرضانه یا ناآگاهانه است، اساسی ترین رکن آن، که «آزادی» است را نفی و یا محدود کنیم تا به حدی که اندیشمند از اندیشه بهراسد و قلم از دستش بیافتد که مبادا متهم شده و مجرم شناخته شده و از همه حقوقش فقط به صرف اندیشیدن محروم گردد ، حال از این نکته باید حساب کار «قلم بدستان» را بدست آورد !؟
در پایان باید خواهش کرد، تمنّا کرد، قسم داد و خنده دارتر اینکه حق و حقوق را عاجزانه درخواست نمود. ای صاحبان میدان و قدرت ؛ «صاحبان قلم» به حق قرآن و سوگندش به قلم ؛ هیچ چیز نمی خواهند جز « آزادی قلم و صاحب قلم » .
مفهوم "ثانيه" همان "نَفَس" است!