ثانیه

دنیا دنیای گذر است و ما مانده ایم مبهوت سرعتش

می خواهم از دلم حرفی برآید تا لاجرم بر دل نشیند (!) اما هیچ خبری نیست

به نظر شما انسان مثل آهنی است که قرار است شمشیر شود ؟ و هرچه آتش و آب دیده تر ، بهتر!؟

به نظر شما سختی هایی که در زندگی می کشیم چونان آب و آتش اند بر جان ِ آدمی برای پختگی اش؟

دوستی می گفت همه بزرگان از ۲۴ ساعت زندگی شان استفاده کرده اند و به جایی رسیده اند ، انیشتین و ملاصدرا، ابن سینا، ارسطو و افلاطون، نیچه، چه گوارا، شریعتی و مطهری، جلال و جمال، خیام و حافظ و مولوی و سعدی، برایان تریسی، گوته، ولتر، مارکس و انگل، ویکتور هوگو، تولستوی و ... هر کسی که فکرش را بکنی ؛ همه ۲۴ ساعت در هر شبانه روز وقت داشتند و به جایی رسیدند ؛ اما سوال من این است که چرا من وقت کم می آورم !!!؟

کسایی که قبلا نوشته های ثانیه رو مرور می کنند حتما از بخش (( دلنوشته ها )) هم بازدید کردند؛ با این همه نوشته و درج دیدگاه ، چرا هنوز مشکلی است و یک جای کار می لنگد انگار !؟

نمی دانم کدامیک هست ؛ عمربی برکت، بی نظمی، بی برنامگی، تنبلی، بی هدفی

هر چه هست دارد عمرمان را حیف و میل می کند

ثانیه ها از پی هم چون تیک تاک ساعت ، جاری اند سوی گذشته و ماییم و حال و آینده