ثانیه

بسه دیگه

پــ.ن: واقعا نمی تونم آروم بگیرم. متاسفانه نگفتم و یا نخواستم منو آزار میده. یک حس گناه. یه حس از دست دادن و حیف و میل شدن بهم دست میده. این حساسیتم روی برخی از دوستان و شرکا هم اعمال که کردم انگار جواب عکس داد. کسی نمی خواد این چیزها رو بشونه. ماله خودمه. عرضه ی بی حساب کتاب فقط بی ارزشی در پی داره. یعنی وقتی هم می دونی درست چیه و بهتر شدن چطوریه باز هم چون تحملش جواب نمی ده یا عقلش قد نمی ده ؛ نباید بگی. این گفتن حرف مفت یا در حال بهتر "حرف خوب" برداشت می شه و فقط شنیده میشه. خدا دل ِ دریا چی شد پس ؟