ثانیه

در خاطرات شخصیت های سیاسی گاه نکاتی به چشم می خورد که گوشه هایی از زندگی خصوصی شخصیت های سیاسی را به تصویر می کشد. حال یک برگ از خاطرات آیت الله رفسنجانی ریاست محترم مجمع تشخیص مصلحت نظام و عضو مجمع خبرگان رهبری در خبرگزاری فارس آمده است ، که در ادامه می آید

کاش همه مسئولان نظام مان زندگی نامه می نوشتند (!) و یا اگر هم می نویسند به افکار عمومی اطلاع داده و تقدیم کنند و افکار عمومی مان هم جنبه و توان ِ شنیدن و خواندنش را کسب نمایند. هرچند چنین مطلبی در کشور ایران اسلامی مان یک آرزو و خیال بیشتر نیست ، چراکه این آمادگی نه در مسئولان و نه در مردم ایجاد نـشده است.

البته نقدی هم به اوضاع سیاسی اجتماعی و علی الخصوص رسانه ای کشور وارد هست ، آنهم سوءاستفاده از چنین وادی هست ، چرا که با درج نقطه نظرات و افکار توسط مسئول نظامی سیاسی و رده بالای نظام ، جناح های مخالف انگشت بر یک موضوع خواهند گذاشت و به قولی "مـچ گیـری" خواهند کرد. مثلا در همین زندگی نامه آقای هاشمی رفسنجانی ، خبرگزاری فارس توجه مخاطب را به نظر آقای هاشمی پیرامون ِ وضعیت حجاب در دریای خــزر جلب می کنند. که بسیار ناشیانه و در اوضاع سیاسی اکنون مملکت بسیار جانبدارانه و هدف دار بوده است.

در حاشیه وبلاگم در بخش معرفی اگر نگاهی بیاندازید این سخن منتخب را خواهید دید :

زمانی
آزادی فرهنگی را خواهیم یافت
کاش پیش از آن
فرهنگ آزادی را پیدا کنیم

و این فرهنگ آزادی متاسفانه هنوز در رده های بالای جامعه که مسئولان و رسانه هستند ، ایجاد نــشده ، چه برسد به مردم و مدیران رده های میانی و پایین.

به هر حال دوباره آرزو و شاید دعای خودم را تکرار می کنم :

کاش همه مسئولان نظام مان زندگی نامه می نوشتند (!) و یا اگر هم می نویسند به افکار عمومی اطلاع داده و تقدیم کنند و افکار عمومی مان هم جنبه و توان ِ شنیدن و خواندنش را کسب نمایند

با هم گوشه ای از خاطرات آقای هاشمی از بزرگان نظام را مرور می کنیم :

در خاطرات شخصیت های سیاسی گاه نکاتی به چشم می خورد، که گوشه هایی از زندگی حصوصی شخصیت های سیاسی را به تصویر می کشد.

در خاطرات سال ۶۸ هاشمی رفسنجانی در اواخر تیرماه هاشمی به برخی خاطرات خود از سفر به شمال کشور اشاره می کند، که مرور برخی از آن ها خالی از لطف نیست.

در خاطرات هاشمی در روز پنجشنبه ۲۹ تیر ماه سال ۶۸ آمده است:

چمدان را بستم و به مجلس رفتم در گزارش ها مطلب مهمی نیافتم فیزیوتراپی انجام شد. مصاحبه ای نیم ساعته با صدا و سیما در مورد برنامه هایم برای ریاست جمهوری جهت تبلیغات انتخابات انجام دادم.

به آیت الله خامنه ای تلفنی اطلاع دادم که دو روز به سفر خواهم رفت به فرودگاه رفتیم و با هواپیمای فرند شیپ به سوی بیشه کلا استراحتگاه لب دریای خزر نیروی هوایی حرکت کردیم بین راه به (سرتیپ منصور ستاری)فرمانده نهاجا (نیروی هوایی ارتش) درباره مسائل ارئش مذاکره داشتیم.

در خاطرات روز جمعه ۳۰ تیر نیز آمده است:

همراهان عموما بعد از نماز خوابیده بودند. کمی در باغچه های اطراف ویلا پیاده روی کردم. ساعت هشت صبح صبحانه خوردیم. برای شنا به دریا رفتیم. قلاب ماهی گیری به آب انداختیم، اما صیدی نکردیم.

هنگام پرش از روی اسکله، ناخن انگشت پایم شکست و زخم شد. بعد از شنا آقای ابراهیمی بهیار که همراه تیم آمده است، پانسمان کرد. می خواست آمپول ضد کزار بزند، موافقت نکردم می خواست بقیه ناخن را بردارد، با این هم موافقت نکردم. چون به نظرم مهم نمی آید.

سواحل این طرف خیلی آبادتر و پرجمعیت تر است. تقریبا همه جا را گرفته و پلاژ و ویلا ساخته اند؛ بیشتر آنها شخصی است. از ارتش و ارگان ها هم هست. معمولا با دیوارهایی از خصیر، محل شنا زنان و مردان جدا شده است، ولی در مورادی زنان و مردان با هم در دریا هستند ولی آنان با لباس و روسری یا چادر در آب می روند؛ به آن صورتی که شنیده بودم سخت گیری نیست.

در ادامه این سفر و خاطرات سفر در روز ۳۱ تیر ماه خود می نویسد:

ساعت دو و نیم بامداد بیدار شدم. تشنه بودم و پایم هم درد گرفته بود. کمی راه رفتم و آب خوردم. بعد از نماز صبح دیگر نخوابیدم بعد از صبحانه به دریا رفتیم. سپس در کنار باغچه ویلا، خاطرات دیروز را نوشتم. در وان آب گرم برای معالجه درد کمر استحمام کردم. باند انگشت زخمی ام را عوض نمودم. یکی از دوستان یاسر به نام صحرا پور، که وقت عقد داشت، از تهران تلفنی کسب تکلیف کرد. گفتم شب به خانه بیاید.

بعضی از همراهان برای تبریک عید غدیر آمدند. گفتم به همه افراد موجود در این اقامتگاه به هر یک از مبلغ پنجاه تومان عیدی بدهند. ظهر در نماز خانه، پس از اقامه جماعت با جمعی از پرسنل و همراهان صحبت کردم و از پذیرایی و نگهداری مجتمع تشکر کردم. تا ساعت شش و نیم به استراحت گذشت و سپس به سوی تهران حرکت کردیم مغرب به منزل رسیدیم؛ هوای تهران مساعد و معتدل است.

.