دقیت کردید !

وقتی اوایل با کسی آشنا میشی و به قولی پی یه دوستی رو می ریزی، خیلی همدیگر رو دوست دارید و دلتون برای هم تنگ میشه و مهمتر از همه این هست که شما سعی می کنید برای هم خوب باشید و با هم به درستی و صمیمیت صحبت کنید، حرف های محترمانه و رفتار و کردار مناسب و در حد عالی برای هر کس

اما

وقتی یه مدتی میگذره به اسم رفاقت و صمیمیت و خودمونی شدن، دیگه محترمانه باهم برخورد نمیکنید. دیده ام دوستانی که به اسم رفاقت حتی فحش های رکیک به هم می دهند و دیگر جایی برای ادب نمی ماند.

ابن سینا :

عشق بین زن و مرد عاشق ، شش ماه بیشتر طول نمی کشد. بعد از آن زندگی واقعی شروع میشود

روی سخن من با زن و شوهران نیست، بلکه دوستی بین دوستانی است در مدرسه محل کار و خیابان و همسایگی - راستی چطور میشه همون ارتباط صمیمی و محترمانه ابتدایی در عین حالی که راحت هستیم رو حفظ کرد !؟ و چطوره که میگن هرچی کهنه میشه به درد نخور میشه الا رفاقت !؟